செட்டிநாடு: மாளிகைகள், ஓடுகள், கண்டாங்கி

காரைக்குடியிலிருந்து கானாடுகாத்தான் நோக்கிச் செல்லும் சாலையில் ஒரு திருப்பம் திரும்பியதும் காட்சி மாறுகிறது. இருபுறமும் நீண்ட மதில்கள், உயர்ந்த வாசல்கள், மேலே சுண்ணாம்புச் சிற்பங்கள். ஒரு கிராமத்துத் தெருவுக்குள் நுழைந்தோமா, அல்லது ஒரு பழைய நகரத்தின் அரண்மனை வரிசைக்குள் நுழைந்தோமா என்று ஒரு கணம் குழம்பிப் போகிறோம். இதுதான் செட்டிநாடு. சிவகங்கை, புதுக்கோட்டை மாவட்டங்களில் பரந்து கிடக்கும் இந்தச் சிறு ஊர்கள், ஒரு சமூகம் கடல் கடந்து ஈட்டிய செல்வத்தை எப்படித் தன் மண்ணில் கல்லாகவும் மரமாகவும் வண்ணமாகவும் மாற்றி வைத்தது என்பதற்கான வாழும் சாட்சி.

இந்தப் பயணம் மாளிகைகளைப் பார்ப்பதற்கு மட்டுமல்ல. அந்த மாளிகைகளின் தரையில் பதிந்த ஆத்தங்குடி ஓடுகள், அந்த வீட்டுப் பெண்கள் உடுத்திய கண்டாங்கிச் சேலைகள், இவை அனைத்துக்கும் பின்னால் இருந்த நகரத்தார் வணிக வரலாறு ஆகிய மூன்றையும் சேர்த்தே பார்க்க வேண்டும். அப்போதுதான் செட்டிநாடு முழுமையாகப் புரிகிறது.

பயண வரைபடம்: காரைக்குடி → ஆத்தங்குடிRoute map · 4 stops

1. காரைக்குடி
2. கோட்டையூர்
3. கானாடுகாத்தான்
4. ஆத்தங்குடி

ஒரு பார்வையில்At a glance

• 96நகரத்தாரின் மரபுக் கணக்கில் தாயக ஊர்கள்
• 73 + 2இன்று எஞ்சியுள்ள ஊர்களும் நகரங்களும் (யுனெஸ்கோ குறிப்பு)
• ~1 வாரம்ஒரு கண்டாங்கிச் சேலையை நெய்ய ஆகும் காலம்
• ~400 கி.மீசென்னையிலிருந்து காரைக்குடிக்குச் சாலை வழி தூரம்

காலவரிசை: 1820கள் – 2019Timeline

1. 1820கள் சிங்கப்பூரில் செட்டியார்கள் வந்து சேர்ந்தனர்
2. 1930கள் பெரும் பொருளாதார மந்தம் வணிக உலகைச் சுருக்கியது
3. 2014 யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரியத் தற்காலிகப் பட்டியலில் செட்டிநாடு
4. 2019 காரைக்குடிக் கண்டாங்கிச் சேலைக்குப் புவிசார் குறியீடு

வானிலை: காரைக்குடிWeather now and the next days

கடல் கடந்த கணக்குப் புத்தகங்கள்

நகரத்தார் என்றும் நாட்டுக்கோட்டைச் செட்டியார் என்றும் அழைக்கப்படும் இந்தச் சமூகம், தொன்னூற்றாறு ஊர்களைத் தம் தாயகமாகக் கொண்டு, ஒன்பது கோவில்களை மையமாக வைத்துச் சமூக வாழ்வை அமைத்துக்கொண்டது என்பது அவர்களின் மரபுக் கணக்கு. தொடக்கத்தில் விலையுயர்ந்த கற்களின் வணிகம்; பின்னர் வட்டித் தொழிலும் வங்கித் தொழிலும் அவர்களின் அடையாளமாயின.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சி தென்கிழக்கு ஆசியாவில் விரிவடைந்தபோது, நகரத்தார் இலங்கை, பர்மா, மலாயா எனப் பல நாடுகளுக்குச் சென்றனர். அங்கு நெல் விவசாயம், ஈயச் சுரங்கம், சிறு வணிகம் எனப் பலவற்றுக்கும் அவர்களின் கடன் மூலதனமாக அமைந்தது. சிங்கப்பூரின் தேசிய நூலக வாரியக் குறிப்பின்படி, அங்கு 1820களிலேயே செட்டியார்கள் வந்து சேர்ந்துவிட்டனர். அவர்களின் அலுவலகங்கள் கிட்டங்கி என்று அழைக்கப்பட்டன. கீழ்த்தளத்தில் பெட்டகமும் மேசையும், மேல்தளத்தில் தங்குமிடம். சிறுவயதிலேயே கணக்கு பயின்று, பயிற்சியாளராகத் தொழில் கற்றுக்கொள்வது வழக்கம்.

இந்த உழைப்பில் ஈட்டிய பணம் ஊருக்குத் திரும்பி வந்தது. அது கோவில் திருப்பணிகளாக, கல்வி நிறுவனங்களாக, முக்கியமாக வீடுகளாக உருவெடுத்தது. 1930களின் பெரும் பொருளாதார மந்தம், பின்னர் இரண்டாம் உலகப் போர், சுதந்திரத்துக்குப் பிந்தைய புதிய சட்டங்கள் ஆகியவை இந்த வணிக உலகைப் பெருமளவு சுருக்கிவிட்டன. ஆனால் அவர்கள் கட்டிய வீடுகள் இன்றும் நிற்கின்றன, பல பூட்டிய கதவுகளுடன்.

இந்த வரலாற்றை மனதில் வைத்துக்கொண்டு தெருக்களில் நடந்தால், ஒவ்வொரு மாளிகையும் ஒரு பேரேடு போலத் தோன்றும். எந்த ஆண்டு எந்தத் துறைமுகத்தில் லாபம் வந்தது, எந்தக் காலத்தில் வீட்டுக்கு இன்னொரு கட்டு சேர்க்கப்பட்டது என்பதெல்லாம் சுவர்களுக்கே தெரியும். கணக்கில் கறாராகவும், கொடையில் தாராளமாகவும் இருந்த ஒரு சமூகத்தின் இரட்டை முகம் இது. அதனால்தான் செட்டிநாட்டுக் கோவில்களின் திருப்பணிகளிலும் அதே கைகளின் தடம் தெரிகிறது.

மாளிகை என்னும் உலகம்

ஒரு செட்டிநாட்டு வீட்டின் வாசலில் நின்றால் முதலில் கண்ணில் படுவது செதுக்கிய தேக்கு மரக் கதவு. உள்ளே நுழைந்ததும் நீண்ட திண்ணை, அதைத் தாண்டி வானம் பார்க்கும் முற்றம், அதைச் சுற்றித் தூண்கள், தூண்களுக்குப் பின்னால் வரிசையாக அறைகள். ஒன்றன்பின் ஒன்றாக முற்றங்கள் நீளும் அமைப்பு, ஒரு கூட்டுக் குடும்பம் முழுவதும் ஒரே கூரையின் கீழ் விழாக்களையும் சடங்குகளையும் நடத்துவதற்கேற்ப வடிவமைக்கப்பட்டது.

முற்றத்தில் நின்று மேலே பார்த்தால், சதுர வானம் ஒரு சட்டத்துக்குள் அடைக்கப்பட்டது போலத் தெரியும். மழை பெய்தால் நீர் நேராக முற்றத்துக்குள் விழுந்து வடிகிறது; வெயில் நாளில் அதே முற்றம் வீடு முழுவதற்கும் வெளிச்சமும் காற்றும் தருகிறது. சுவரில் வரிசையாகத் தொங்கும் பழைய குடும்பப் புகைப்படங்கள், அந்த வீட்டில் வாழ்ந்து, கடல் கடந்து உழைத்துத் திரும்பிய தலைமுறைகளை அமைதியாக நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகின்றன.

பர்மாவிலிருந்து தேக்கு, ஐரோப்பாவிலிருந்து பளிங்கும் கண்ணாடியும் சரவிளக்குகளும் என உலகின் பல மூலைகளிலிருந்து பொருட்கள் இங்கு வந்து சேர்ந்தன. சுவர்களுக்கு உள்ளூர்ச் சுண்ணாம்புப் பூச்சு. அந்தப் பூச்சில் முட்டையின் வெள்ளைக்கருவும் கருப்பட்டியும் கலந்து மெருகேற்றியதாக ஊர்மக்கள் சொல்கிறார்கள்; இது வாய்வழிச் செய்தி, ஆவணச் சான்றல்ல. இந்தக் கிராமத் தொகுப்புகளின் தனித்தன்மையைக் கருதி, “செட்டிநாடு: தமிழ் வணிகர்களின் கிராமத் தொகுப்புகள்” என்ற பெயரில் 2014இல் இந்தியா இதை யுனெஸ்கோவின் உலகப் பாரம்பரியத் தற்காலிகப் பட்டியலில் சேர்த்தது. அந்தக் குறிப்பின்படி, முதலில் இருந்த 96 ஊர்களில் இன்று 73 ஊர்களும் 2 நகரங்களும் எஞ்சியுள்ளன.

கானாடுகாத்தான்

கானாடுகாத்தானின் பெரிய அரண்மனை, இந்தியன் வங்கியையும் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தையும் நிறுவிய ராஜா சர் அண்ணாமலைச் செட்டியாருடன் தொடர்புடையது. இன்று அது தனியார் குடும்பச் சொத்து; பொதுமக்களுக்குத் திறந்திருப்பதில்லை என்றே பெரும்பாலான பயணக் குறிப்புகள் சொல்கின்றன. வெளியிலிருந்து அதன் நீண்ட முகப்பைப் பார்ப்பதே ஒரு அனுபவம். கானாடுகாத்தான் தெருக்களில் மெதுவாக நடந்தால், ஒவ்வொரு வீட்டு வாசலும் தனக்கென ஒரு கதை வைத்திருப்பது தெரியும்.

ஆத்தங்குடியும் கோட்டையூரும்

ஆத்தங்குடியில் “லட்சுமி இல்லம்” என்று அறியப்படும் மாளிகை, பார்வையாளர்கள் உள்ளே சென்று காணக்கூடிய வெகு சில வீடுகளில் ஒன்றாகப் பயணக் குறிப்புகளில் இடம்பெறுகிறது. தேக்குத் தூண்கள் சூழ்ந்த முற்றமும், வண்ணக் கண்ணாடி ஜன்னல்களும், பளபளக்கும் தரைகளும் அங்கு காணலாம். ஆனால் இது திரைப்படப் படப்பிடிப்புகளுக்கு அடிக்கடி வழங்கப்படுவதால், எல்லா நாட்களிலும் திறந்திருக்கும் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. கோட்டையூரில் ஒரு செட்டியார் மாளிகை அறக்கட்டளை ஒன்றால் சீரமைக்கப்பட்டுப் பார்வையாளர்களுக்காகத் திறக்கப்பட்டுள்ளதாகவும் குறிப்புகள் உண்டு. நேரம், கட்டணம், அனுமதி ஆகியவை மாறக்கூடியவை; புறப்படும் முன் சரிபாருங்கள்.

கண்ணாடியில் பிறக்கும் ஆத்தங்குடி ஓடு

செட்டிநாட்டு வீடுகளின் தரையில் கால் வைக்கும்போது ஒரு குளிர்ச்சியும் வழவழப்பும் உணர்வோம். அதுதான் ஆத்தங்குடி ஓடு. காரைக்குடிக்கு அருகிலுள்ள ஆத்தங்குடி என்ற சிற்றூரில், இன்றும் கையால் செய்யப்படுகிறது. ஐரோப்பாவிலிருந்து இறக்குமதியான ஓடுகளைக் கண்டு, அவற்றை உள்ளூர் மண்ணையும் உள்ளூர் ரசனையையும் கொண்டு மறுபடைப்பு செய்ததிலிருந்தே இந்தக் கலை பிறந்தது என்கிறார்கள்.

பட்டறைக்குள் நுழைந்தால் செய்முறை ஒரு சடங்கு போல நடக்கிறது:

1. ஒரு கண்ணாடித் தகட்டின் மேல் இரும்புச் சட்டம் வைக்கப்படுகிறது. அதற்குள் வடிவத்துக்கான அச்சு (ஸ்டென்சில்) அமர்கிறது.
2. சிமெண்டுடன் ஆக்சைடு நிறமிகள் கலந்த வண்ணக் குழம்பு, அச்சின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் சிறு கரண்டியால் ஊற்றப்படுகிறது. பிறகு அச்சு மெல்ல எடுக்கப்படுகிறது.
3. ஈரத்தை உறிஞ்ச, உலர்ந்த மணல்-சிமெண்ட் கலவை மேலே தூவப்படுகிறது. அதன் மேல் சிமெண்ட் கலவை அடுக்கி, அழுத்தப்படுகிறது.
4. ஒரு நாள் கண்ணாடியிலேயே உலர்ந்த பின், ஓடு பல நாட்கள் நீர்த்தொட்டியில் ஊறவைக்கப்படுகிறது.
5. பின்னர் வெயிலில் இயற்கையாக உலர்த்தப்படுகிறது. உலர்ந்ததும் கண்ணாடியிலிருந்து தானாகப் பிரிந்து வருகிறது.

வண்ணங்கள் பெரும்பாலும் சிவப்பு, பச்சை, கடுகு மஞ்சள், சாம்பல், கருப்பு. வடிவங்களில் பூக்கள், வடிவியல் கோலங்கள், கருப்பு-வெள்ளையில் முப்பரிமாணத் தோற்றம் தரும் கனசதுர அமைப்பு ஆகியவை பழைய வீடுகளில் அடிக்கடி காணப்படுபவை. இன்று வாடிக்கையாளர் கேட்கும் புதிய வடிவமைப்புகளையும் அச்சு செய்து தருகிறார்கள். சிலர் இவற்றைச் “செட்டியார் ஓடு” என்றும் “காரைக்குடி ஓடு” என்றும் அழைக்கிறார்கள்.

இதில் சூளையும் இல்லை, சுடுதலும் இல்லை. கண்ணாடியின் வழவழப்புதான் ஓட்டின் முகத்துக்குப் பளபளப்பைத் தருகிறது. பயன்படுத்தப் பயன்படுத்த அது மேலும் மெருகேறும் என்கிறார்கள் கைவினைஞர்கள். உள்ளூர் மணலும் பொறுமையும்தான் இதன் மூலப்பொருட்கள். அதனால்தான் ஒரே வடிவமைப்பின் இரண்டு ஓடுகளில்கூட மெல்லிய வேறுபாடுகள் தெரியும்; அதுவே அதன் அழகு.

ஆனால் இந்த அழகுக்கு ஒரு விலையும் உண்டு. இயந்திரத்தில் நொடிக்கு நொடி வெளிவரும் ஓடுகளோடு, வாரக்கணக்கில் உலர வேண்டிய ஒரு கைவினை போட்டியிட வேண்டியிருக்கிறது. மழைக்காலத்தில் வெயில் இல்லையென்றால் உற்பத்தியே நின்றுவிடும். அதனால்தான், புதிய வீடு கட்டுபவர்களும் கட்டடக் கலைஞர்களும் இந்த ஓடுகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, அது ஒரு அலங்காரத் தேர்வு மட்டுமல்ல; ஒரு கிராமத்தின் தொழிலைத் தொடர வைக்கும் முடிவும் ஆகிறது.

ஆத்தங்குடிப் பட்டறையைப் பார்க்கப் போனால், வேலை நடக்கும் இடத்தில் அனுமதி கேட்டுவிட்டுப் படம் எடுங்கள். வெயிலில் உலரும் ஓடுகளின் மேல் கால் படாமல் கவனமாக நடங்கள்.

கண்டாங்கி: கட்டங்களில் ஒரு பண்பாடு

செட்டிநாட்டுப் பழைய குடும்பப் படங்களில் ஆச்சிமார் உடுத்தியிருக்கும் அகலக் கரை, கட்டம் போட்ட சேலைகளைக் கவனித்திருப்போம். அவைதான் கண்டாங்கி. தடித்த பருத்தி நூலில், கோடுகள் அல்லது கட்டங்களுடன், உடலுக்கு மாறுபட்ட நிறத்தில் அகலமான கரையுடன் கைத்தறியில் நெய்யப்படும் சேலை. மஞ்சள், ஆரஞ்சு, சிவப்பு போன்ற பளிச்சென்ற நிறங்கள்; கருப்பு மிகக் குறைவு.

தமிழ்நாடு கைத்தறி மற்றும் துணிநூல் துறை விண்ணப்பித்ததன் பேரில், காரைக்குடிப் பகுதியின் கண்டாங்கிச் சேலைக்கு 2019இல் புவிசார் குறியீடு (GI) வழங்கப்பட்டது. அந்தச் செய்தியின்படி, ஒரு சேலையை நெய்து முடிக்க ஏறத்தாழ ஒரு வாரம் ஆகும்; நூற்றைம்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, தேவாங்கச் செட்டியார் நெசவாளர்கள் நகரத்தார் பெண்களுக்காக இந்தச் சேலைகளை நெய்து வருகின்றனர்; இயற்கைச் சாயங்களும் இதன் மரபின் ஒரு பகுதி. தொடக்கத்தில் பட்டில் நெய்யப்பட்டு, பின்னர் வசதிக்காகப் பருத்திக்கு மாறியதாகவும் குறிப்புகள் சொல்கின்றன.

கானாடுகாத்தான் பகுதியில் கைத்தறி நெசவு மையங்கள் உண்டு. விலை பேசும் முன் தறியின் ஓசையை ஒரு நிமிடம் கேட்டு நில்லுங்கள். ஒரு சேலை என்பது ஒரு வார உழைப்பு என்பது அப்போது புரியும்.

கண்டாங்கியின் தடிமன் முதலில் சற்றுக் கரடுமுரடாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அதுதான் அதன் வலிமை. அன்றாட வீட்டு வேலைக்கும் நீண்ட நாள் உழைப்புக்கும் ஏற்ற துணி அது. சடங்குகளுக்கு மட்டும் எடுத்து அணியும் பட்டல்ல; வாழ்க்கையோடு சேர்ந்து நைந்து போகும் பருத்தி. அதனால்தான் பல குடும்பங்களில் பாட்டியின் கண்டாங்கி இன்றும் பெட்டியில் பத்திரமாக மடித்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறது, ஒரு நினைவுச் சின்னம் போல.

பூட்டிய கதவுகளுக்கு ஒரு மரியாதை

செட்டிநாட்டின் பெரும்பாலான மாளிகைகள் அருங்காட்சியகங்கள் அல்ல; அவை குடும்பங்களின் வீடுகள். பலர் வெளியூர்களிலும் வெளிநாடுகளிலும் வசித்தாலும், திருமணம், திருவிழா போன்ற நாட்களில் குடும்பம் முழுவதும் இங்கு கூடுகிறது. இந்த வீடுகளைக் காணச் செல்லும்போது சில எளிய மரியாதைகளை மனதில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்:

• அனுமதியின்றி வாசலைத் தாண்டி உள்ளே செல்ல வேண்டாம். திண்ணையில் யாராவது இருந்தால், புன்னகையுடன் கேட்டுவிட்டுப் படம் எடுங்கள்.
• திறந்திருக்கும் மாளிகைகளிலும் சமையலறை, பூஜை அறை போன்ற பகுதிகள் பெரும்பாலும் பார்வையாளர்களுக்கு அல்ல. காவலர் சொல்வதைப் பின்பற்றுங்கள்.
• தூண்களிலும் சுவர்களிலும் சாய்வதோ, செதுக்கல்களைத் தொடுவதோ வேண்டாம். நூறாண்டுப் பூச்சு ஒரு கீறலைக்கூடத் தாங்காது.
• உள்ளூர் வழிகாட்டியை அமர்த்துவது, கதவுகள் திறக்கவும் கதைகள் கேட்கவும் நல்ல வழி. அவருக்கும் அது ஒரு வருமானம்.

காரைக்குடியின் பழம்பொருள் கடைகளில், பிரிக்கப்பட்ட வீடுகளிலிருந்து வந்த கதவுகள், தூண்கள், பாத்திரங்கள் விற்பனைக்குக் கிடக்கின்றன. வாங்குவது உங்கள் விருப்பம்; ஆனால் ஒவ்வொரு பொருளும் ஒரு வீடு பிரிந்ததன் அடையாளம் என்பதையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

போவது எப்படி

• விமானம்: அருகிலுள்ள விமான நிலையங்கள் மதுரை, திருச்சிராப்பள்ளி. இரண்டும் காரைக்குடியிலிருந்து ஏறத்தாழ 98 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளன (காரைக்குடி நகராட்சித் தகவல்).
• ரயில்: காரைக்குடி சந்திப்பிலிருந்து சென்னை, திருச்சி, தஞ்சாவூர், ராமேஸ்வரம் உள்ளிட்ட ஊர்களுக்கு நேரடி ரயில்கள் உண்டு. கானாடுகாத்தானுக்கு அருகில் “செட்டிநாடு” ரயில் நிலையமும் உள்ளது. ரயில் நேர அட்டவணையைப் புறப்படும் முன் சரிபாருங்கள்.
• சாலை: காரைக்குடிக்குத் தமிழ்நாட்டின் முக்கிய நகரங்களிலிருந்து அரசு, தனியார் பேருந்துகள் இயங்குகின்றன. சென்னையிலிருந்து சாலை வழியாக ஏறத்தாழ 400 கி.மீ.
• ஊருக்குள்: கானாடுகாத்தான், ஆத்தங்குடி, கோட்டையூர் போன்ற ஊர்களைச் சுற்றிப் பார்க்க ஆட்டோ அல்லது வாடகைக் கார் வசதியானது.
• ஏற்ற பருவம்: அக்டோபர் முதல் மார்ச் வரை. கோடை வெயில் கடுமையானது.
• தங்குமிடம்: சீரமைக்கப்பட்ட சில செட்டிநாட்டு வீடுகள் விருந்தினர் இல்லங்களாக இயங்குகின்றன. அங்கு தங்குவதே ஒரு மாளிகையின் உள்வாழ்வை அனுபவிக்கச் சிறந்த வழி.
• நேரம், கட்டணம்: மாளிகைகள், பட்டறைகள், நெசவு மையங்கள் எதற்கும் நிரந்தர நேரம் இல்லை. புறப்படும் முன் சரிபாருங்கள்.

திரும்பும் வழியில்

மாலை வெயில் சுண்ணாம்புச் சுவர்களில் பொன்னிறமாகச் சாயும் நேரத்தில் செட்டிநாட்டை விட்டுக் கிளம்பும்போது, ஒரு விசித்திர உணர்வு மிஞ்சுகிறது. ரங்கூனின் துறைமுகத்திலும் பினாங்கின் கிட்டங்கியிலும் எழுதப்பட்ட கணக்குகள், இங்கே ஒரு தேக்குக் கதவாக, ஒரு வண்ண ஓடாக, ஒரு கட்டச் சேலையாக நம் கண் முன் நிற்கின்றன. அந்தக் கைவினைகள் இன்றும் உயிரோடு இருக்க வேண்டுமென்றால், நாம் பார்வையாளர்களாக மட்டுமல்ல, மரியாதையான விருந்தினர்களாகவும் போக வேண்டும்.

ஆதாரங்கள்: UNESCO – Chettinad, Village Clusters of the Tamil Merchants; The Better India – Athangudi tiles; MeMeraki – The Indigenous Craft of Athangudi Tiles; Deccan Chronicle – GI tag for Dindigul lock, Kandangi sari; Singapore Infopedia – Chettiars; Karaikudi Municipality – How to Reach.